Ennui

It’s such a
Bore
Being always
Poor.

Langston Hughes

Can Sıkıntısı

Yoksulluğun

Süreklisi

Öyle

Can sıkıcı ki.

Belgin Özdemir

Mart 2010

*Ç.n.: Bu dörtlüğü çevirmek istememin sebebi, bu kadar az sözle böylesine güzel bir anlatımının olması. Gündelik dil kullanımının ta kendisi olan bu dörtlük, içeriğindeki türden bir gerçekle en güzel yüzleşme biçimimiz olabilir şiir bağlamında: kısa, öz, net ve doğal. Kaynak metindeki üslubu ve dilin sadeliğini, kendi dilimizde olduğu gibi korumaya çalıştım. Ses uyumu konusunda da kaynak metne sadık kalmak istedim.

Keyifle okumanızı dilerim.

Çeviri · çevirmen · Dragosfer · edebi çeviri · Edebiyat Çevirisi · edebiyat kulübü · english · translator · türkçe

Moon

Moon

Moon

Shining high above

Upon Parisian roofs

See

How a man can suffer from love

Bright, solitary star

Fading away

With the coming of day

Hear

Rising up to you

The song of the earth

Listen to the cry

Of a man in pain

(Devamını okumak için tıklayınız.)

Çeviri · çevirmen · edebi çeviri · Edebiyat Çevirisi · edebiyat kulübü · english · translator · Tüçeb · türkçe

Valentine

Not a red rose or a satin heart.

I give you an onion.
It is a moon wrapped in brown paper.
It promises light
like the careful undressing of love.

Here.
It will blind you with tears
like a lover.
It will make your reflection
a wobbling photo of grief.

I am trying to be truthful.

Not a cute card or a kissogram.

I give you an onion.
Its fierce kiss will stay on your lips,
possessive and faithful
as we are,
for as long as we are.

Take it.
Its platinum loops shrink to a wedding-ring,
if you like.

Lethal.
Its scent will cling to your fingers,
cling to your knife.

Carol Ann Duffy

Sevgili

Kırmızı bir gül değil
Ya da kalpli bir yastık.

Bir soğan veriyorum sana.
Kese kağıdının içindeki bir ay o,
Işık vaat eden;
Aşkın, özenle elbiselerini çıkarışına benzeyen.

Al.
Ağlatıp kör edecek seni.
Tıpkı bir sevgili gibi.
Aynadaki suretini
Allak bullak bir fotoğrafına dönüştürecek kederin.

Gerçekçi olmaya çalışıyorum.

Şirin bir buse kartı değil.

Bir soğan veriyorum sana.
Ateşli öpücüğü yapışacak dudaklarına,
Sahiplenecek ve sadık kalacak;
Bizim gibi aynı,
Biz de öyle kaldığımız sürece tabii.

Al.
Platin halkaları bir alyansa dönüşüverecek;
Yani… Eğer istersen.

Ölümcül.
Çıkmayacak kokusu parmaklarından,
Çıkmayacak bıçağından.

Belgin Özdemir

Mayıs 2010

* Ç.N: Şiirin yazılmış olduğu kişive şiirle ilgili birkaç diğer noktayı öğrendikten sonra, şiirin bende uyandırdığı duyguların da etkisiyle bu şiiri çevirmem gerektiğini düşündüm. Genel hatlarıyla çevirmekten keyif aldığım türde ve temadaki şiirlere oldukça yakın olduğu için çevirmek istedim. Çeviri aşamasında şiirdeki vahşi ve samimi tonu korumaya çalıştım. Yeri geldikçe utangaçlığı, yeri geldikçe de tehditkarlığı daha vurgulu hale getirmeye çalıştım.

Keyifle okumanızı dilerim.

Çeviri · çevirmen · Dragosfer · edebi çeviri · Edebiyat Çevirisi · edebiyat kulübü · türkçe

How It Feels to Be Colored Me

I AM COLORED but I offer nothing in the way of extenuating circumstances except the fact that I am the only Negro in the United States whose grandfather on the mother’s side was not an Indian chief.

I remember the very day that I became colored. Up to my thirteenth year I lived in the little Negro town of Eatonville, Florida. It is exclusively a colored town. The only white people I knew passed through the town going to or coming from Orlando. The native whites rode dusty horses, the Northern tourists chugged down the sandy village road in automobiles. The town knew the Southerners and never stopped cane chewing when they passed.

But the Northerners were something else again. They were peered at cautiously from behind curtains by the timid. The more venturesome would come out on the porch to watch them go past and got just as much pleasure out of the tourists as the tourists got out of the village.

The front porch might seem a daring place for the rest of the town, but it was a gallery seat for me. My favorite place was atop the gate?post. Proscenium box for a born first?nighter. Not only did I enjoy the show, but I didn’t mind the actors knowing that I liked it. I usually spoke to them in passing. I’d wave at them and when they returned my salute, I would say something like this: “Howdy?do?well?I?thank?you?where?yougoin’?” Usually automobile or the horse paused at this, and after a queer exchange of compliments, I would probably “go a piece of the way” with them, as we say in farthest Florida. If one of my family happened to come to the front in time to see me, of course negotiations would be rudely broken off. But even so, it is clear that I was the first “welcome?to?ourstate” Floridian, and I hope the Miami Chamber of Commerce will please take notice.

During this period, white people differed from colored to me only in that they rode through town and never lived there. They liked to hear me I I speak pieces” and sing and wanted to see me dance the parse?me?la, and gave me generously of their small silver for doing these things, which seemed strange to me for I wanted to do them so much that I needed bribing to stop, only they didn’t know it. The colored people gave no dimes. They deplored any joyful tendencies in me, but I was their Zora nevertheless. I belonged to them, to the nearby hotels, to the county?everybody’s Zora.

But changes came in the family when I was thirteen, and I was sent to school in Jacksonville. I left Eatonville, the town of the oleanders, a Zora. When I disembarked from the river?boat at Jacksonville, she was no more. It seemed that I had suffered a sea change. I was not Zora of Orange County any more, I was now a little colored girl. I found it out in certain ways. In my heart as well as in the mirror, I became a fast brownwarranted not to rub nor run.

BUT I AM NOT tragically colored. There is no great sorrow dammed up in my soul, nor lurking behind my eyes. I do not mind at all. I do not be long to the sobbing school of Negrohood who hold that nature somehow has given them a lowdown dirty deal and whose feelings are all but about it. Even in the helter?skelter skirmish that is my life, I have seer that the world is to the strong regardless of a little pigmentation more of less. No, I do not weep at the world??I am too busy sharpening my oyster knife.

Someone is always at my elbow reminding me that I am the grand daughter of slaves. It fails to register depression with me. Slavery is sixty years in the past. The operation was successful and the patient is doing well, thank you. The terrible struggle that made me an American out of a potential slave said “On the line! ” The Reconstruction said “Get set! ” and the generation before said “Go! ” I am off to a flying start and I must not halt in the stretch to look behind and weep. Slavery is the price I paid for civilization, and the choice was not with me. It is a bully adventure and worthi.all that 1 have paid through my ancestors for it. No one on earth ever had a greater chance for glory. The world to be won and nothing to be lost. It is thrilling to think?to know that for any act of mine, I shall get twice as much praise or twice as much blame. It is quite exciting to hold the center of the national stage, with the spectators not knowing whether to laugh or to weep.

The position of my white neighbor is much more difficult. No brown specter pulls up a chair beside me when I sit down to eat. No dark ghost thrusts its leg against mine in bed. The game of keeping what one has is never so exciting as the game of getting.

I do not always feel colored. Even now ? I often achieve the unconscious Zora of Eatonville before the Hegira. I feel most colored when I am thrown against a sharp white background.

For instance at Barnard. “Beside the waters of the Hudson” I feel my race. Among the thousand white persons, I am a dark rock surged upon, and overswept, but through it all, I remain myself. When covered by the waters, I am; and the ebb but reveals me again.

SOMETIMES IT IS the other way around. A white person is set down in our midst, but the contrast is just as sharp for me. For instance, when I sit in the drafty basement that is The New World Cabaret with a white person, my color comes. We enter chatting about any little nothing that we have in common and are seated by the jazz waiters. In the abrupt way that jazz orchestras have, this one plunges into a number. It loses no time in circumlocutions, but gets right down to business. It constricts the thorax and splits the heart with its tempo and narcotic harmonies. This orchestra grows rambunctious, rears on its hind legs and attacks the tonal veil with primitive fury, rending it, clawing it until it breaks through to the jungle beyond. I follow those heathen?follow them exultingly. I dance wildly inside myself; I yell within, I whoop; I shake my assegai above my head, I hurl it true to the mark yeeeeooww! I am in the jungle and living in the jungle way. My face is painted red and yellow and my body is painted blue, My pulse is throbbing like a war drum. I want to slaughter something?give pain, give death to what, I do not know. But the piece ends. The men of the orchestra wipe their lips and rest their fingers. I creep back slowly to the veneer we call civilization with the last tone and find the white friend sitting motionless in his seat, smoking calmly.

“Good music they have here,” he remarks, drumming the table with his fingertips.

Music. The great blobs of purple and red emotion have not touched him. He has only heard what I felt. He is far away and I see him but dimly across the ocean and the continent that have fallen between us. He is so pale with his whiteness then and I am so colored.

AT CERTAIN TIMES I have no race, I am me. When I set my hat at a certain angle and saunter down Seventh Avenue, Harlem City, feeling as snooty as the lions in front of the Forty?Second Street Library, for instance. So far as my feelings are concerned, Peggy Hopkins Joyce on the Boule Mich with her gorgeous raiment, stately carriage, knees knocking together in a most aristocratic manner, has nothing on me. The cosmic Zora emerges. I belong to no race nor time. I am the eternal feminine with its string of beads.

I have no separate feeling about being an American citizen and colored. I am merely a fragment of the Great Soul that surges within the boundaries. My country, right or wrong.

Sometimes, I feel discriminated against, but it does not make me angry. It merely astonishes me. How can any deny themselves the pleasure of my company? It’s beyond me.

But in the main, I feel like a brown bag of miscellany propped against a wall. Against a wall In company with other bags, white, red and yellow. Pour out the contents, and there is discovered a jumble of small, things priceless and worthless. A first?water diamond, an empty spool bits of broken glass, lengths of string, a key to a door long since crumbled away, a rusty knife?blade, old shoes saved for a road that never was and never will be, a nail bent under the weight of things too heavy for any nail, a dried flower or two still a little fragrant. in your hand is the brown bag. On the ground before you is the jumble it held?so much like the jumble in the bags could they be emptied that all might be dumped in a single heap and the bags refilled without altering the content of any greatly. A bit of colored glass more or less would not matter. Perhaps that is how the Great Stuffer of Bags filled them in the first place?who knows?

Zora Neale Hurston

Renkli “Ben” Olmanın Nasıl Bir Duygu Olduğu Üzerine

Renkliyim; ama size Birleşik Devletler’de annesinin babası kızılderili şefi olmayan tek Zenci olduğum gerçeği dışında hiçbir şey sunamam.

Renklendiğim günü hatırlıyorum. On üç yaşıma kadar Florida’daki küçük Zenci kasabası Eatonville’de yaşadım. Orası özellikle renkli bir kasabaydı. Bildiğim tek beyaz insanlar, Orlando’ya giderken ya da oradan gelirken kasabadan geçenlerdi. Yerli beyazların bindikleri ortalığın tozunu attıran atları; Kuzeyli turistlerin topraklı köy yolunu egzozlarının gürültüsüne maruz bıraktıkları otomobilleri vardı. Kasabalılar Güneylileri bilirdi ve onlar geçiyor diye tütünlerini çiğnemeyi bırakmazlardı. Ama Kuzeyliler yine bir fark yaratıyordu. Korkaklar, onları perdelerin arkalarından tepeden tırnağa kadar dikkatlice incelerlerdi. Daha cesurlar ise geçişlerini izlemek için kapı önüne çıkarlardı ve bu turistlerle, bu turistlerin kendileriyle eğlendikleri kadar eğlenirlerdi.

Kapı önü, diğer kasabalılar için cüretkar bir yer olarak görülüyor olabilirdi; ama benim için bir balkon iskemlesinden farksızdı. En sevdiğim yer, kapı sövesinin tepesiydi. “Gala izleyicisi” olmak üzere doğmuş biri için sahne önünden bir yer. Sadece gösteride eğlenmekle kalmazdım; aynı zamanda eğlendiğimi bilen oyuncuları da umursamazdım. Genellikle gelip geçerlerken onlarla konuşurdum. Onlara el sallardım ve selamımı aldıklarında “Napıyosun-iyi-sağ ol-nereye?” gibi bir şey söylerdim. Bunun üzerine otomobil ya da at genelde dururdu, karşılıklı sahte bir iltifatlar zincirinden sonra ben büyük olasılıkla, biz uzak Floridalılar’ın söylediği gibi yolun “bir parçasını” onlarla katederdim. Denk gelip de ailemden birinin bana bakmak için ön tarafa çıktığı zamanlarda konuşmalar doğal olarak kaba bir şekilde son bulurdu. Yine de benim ilk “Eyaletimize hoşgeldin.” Floridalı’sı olduğum kesin ve umutla Miami Ticaret Odası’nın bunun farkına varmasını dilerim.

Bu süreçte beyaz insanları gözümde renklilerden ayıran tek şey kasabanın içinden atlarıyla geçip gitmeleri, kasabada yaşamamalarıydı. Beni “parça” derken ve şarkı söylerken dinlemeyi severlerdi ve parse-mi-la dansımı görmek isterlerdi, bunları yapmam karşılığında da bana cömertçe ufak gümüşlerinden verirlerdi. Bu, tüm bunları yapmayı ancak rüşvet karşılığında duracak kadar çok sevdiğim için, bana garip gelirdi. Bunu sadece onlar bilmezlerdi. Renkli insanlar On Sent bile vermezlerdi. Neşeli oluşuma acırlardı; yine de ben onların Zorası idim. Ben onlara, yakınlardaki otellere, ilçeye aittim; herkesin Zorası idim.

Ne var ki on üç yaşına geldiğimde ailede değişimler meydana gelmeye başladı, Jacksonville’deki okula gönderildim. Eatonville’den, Zakkumlar Kasabası’ndan, Zora olarak ayrıldım. Jacksonville’de vapurdan inip de karaya ayak bastığımda o artık yoktu. Bir deniz değişiminin acısını çekiyor gibiydim. Artık Orange County’nin Zorası değil; küçük, renkli bir kızdım. Bunu belirli yollarla öğrendim. Aynada olduğu gibi kalbimde de silinmeyeceği ya da akmayacağı garantilenmiş dayanıklı bir kahverengi haline gelmiştim.

Ancak renklenişim trajik değil. Ruhumda damlaya damlaya göl olmuş ya da gözlerimin ardında pusuda bekleyen bir üzüntü yok. Hatta hiç umrumda değil. Bir şekilde alçak ve haksız bir el dağıtan bu doğayı elinde tutan ve bu konuda bütün duyguları incinmiş olan Zencilik hüngür hüngür ağlama okulundan değilim. Benim hayatım anlamına gelen ayaküstü çatışmada bile gördüm ki; daha fazla ya da daha az, bir parçacık boyalı olmaya aldırmaksızın, dünya güçlülerin dünyası. Hayır, dünyanın haline ağlamıyorum; istiridye bıçağımı bilemekle fazlasıyla meşgulüm.

Halihazırda her zaman bana kölelerin torunu olduğumu hatırlatan birileri var. Bende depresyon oluşturmakta başarısız. Kölelik altmış yıl geçmişte kaldı. Operasyon başarılı geçti ve hastanın durumu iyi, teşekkürler. Beni potansiyel bir kölelikten çekip alıp bir Amerikalı haline getiren berbat mücadele “Rahat!” dedi. Yeniden Yapılanma “Hazır ol!” dedi ve önceki nesil “Marş!” dedi. Bir uçuşa doğru yola çıktım ve arkama bakıp da ağlayacak kadar zamanım olmadığından durmamalıyım. Kölelik, uygarlık için ödediğim bedel ve seçme şansım yoktu. Bu bir macera ve atalarım yoluyla ödediğim her şeye değer. Dünyada başka kimsenin onur namına daha büyük bir şansı olmamıştır. Kazanılacak bir dünya ve kaybedilmeyecek hiçbir şey. Düşünmek; herhangi bir hareketim için iki kat övgüye ya da iki kat suçlamaya hedef olacağımı bilmek heyecan verici. Gülmeliler mi ağlamalılar mı bilemeyen seyircilerin önünde ulusal sahnenin tam ortasında bulunmak fazlasıyla heyecanlı.

Beyaz komşumun konumu çok daha zor. Yemeğe oturduğumda hayali kahverengi biri yanımdaki sandalyeyi tutup çekmiyor. Koyu renkli bir hayalet yatakta bacağıyla beni dürtmüyor. İnsanın sahip olduğu şeyi elinde tutması oyunu, asla elde etme oyunu kadar heyecanlı değildir.

Her zaman “renkli” hissetmem. Bugün bile sık sık Hegira’dan önceki Eatonville’in şuursuz Zorası’na ulaşırım. Kendimi keskin, beyaz bir zemine fırlatıldığım zaman en renkli hissederim.

Örneğin, Bernard’da. “Hudson sularının yanı başında” ırkımı hissederim. Binlerce beyaz insanın arasında, üzerinde kocaman dalgaların olduğu, köpüklü bir denizin aşındırdığı koyu bir kayayım. Üzerimde kocaman dalgalar var ve aşınıyorum; ama bu esnada kendim olarak kalıyorum. Sularla kaplandığımda öyleyim. Ve işte cezir! Yeniden açığa çıkıyorum…

Bazen de tam tersi yöndedir. Beyaz biri aramıza girer; işte o zaman da tam tersi benim için aynı keskinliktedir. Örneğin, derme çatma Yeni Dünya Kabaresi’nde beyaz biriyle oturduğumda rengim belirginleşir. Ortak noktamız olan herhangi küçük bir şeyden sohbete başlarız ve caz garsonlarınca yerleştiriliriz. Caz orkestraları gibi beklenmedik bir anda bir numaraya koyulur. Boş işlerle uğraşmayıp hemen işe koyulur. Temposu ve narkotik ahenkleriyle boğazınızı sıkıp kalbinizi deşer. Bu orkestra çıldırır, arka bacakları üstünde şahlanır ve tonal maskesine şiddetli bir ilkellikle, onu yırtarak, ötedeki ormana fırlayıp gidene kadar pençe atarak saldırır. Ben de bu ilkellerin peşi sıra giderim, neşeyle takip ederim. Kendi içimde vahşice dans ederim, haykırırım, çığlığı koparırım, başımın üstünde “assegai”mi sağa sola sallarım, onu “Yihhuuuu!” hedefine doğru fırlatırım. Ormandayım ve ona göre yaşıyorum. Yüzüm sarı ve kırmızı; bedenim mavi boyalı. Nabzım savaş davulları gibi atıyor. Bir şeyleri katletmek istiyorum; bir şeylere acı vermek, bir şeylerin ölümüne yol açmak… Neyin? Bilmiyorum. İşte o anda parça bitiyor. Orkestradakiler dudaklarını ıslatıyor ve parmaklarını dinlendiriyorlar. Ben de son tonla birlikte yavaş yavaş uygarlık adını verdiğimiz tüccara geri dönüyorum ve beyaz arkadaşımı koltuğunda hareketsiz oturup sakince sigarasını içerken buluyorum.

Parmak uçlarıyla masada tempo tutarak “Buranın müziği iyi.” diyor.

Müzik! Mor ve kırmızı duygu baloncukları ona değmedi. Benim hissettiğimi o yalnızca dinledi. Çok uzaklarda aramıza düşmüş anakaranın ve okyanusun karşı yakasında onu görüyorum, ama bulanık. İşte o anda o beyazlığıyla çok soluk ve ben çok renkliyim.

Belli zamanlarda ırkım yoktur; ben, benimdir. Örneğin, 42. Cadde Kütüphanesi’nin önündeki aslanlar kadar züppe hisederek Harlem’deki 7. Cadde’den aşağıya sallanırken. Görkemli giysisiyle, etkileyici arabasıyla en aristokratik tavırla dizlerini kıran Boule Mich’teki Peggy Hopkins Joyce bana hiçbir şey ifade etmiyor. Kozmik Zora ortaya çıkar. Ne bir ırka ne bir zamana ait. Ben, dizilmiş boncuklarıyla sonsuz dişilliğim.

Bir Amerikan vatandaşı olmaya ve renkli olmaya dair ayrı duygularım yok. Ben yalnızca ülkemin sınırları dahilinde kabaran Kutsal Ruh’un kırık parçalarından biriyim; doğru ya da yanlış.

Bazen ırkçılığı üzerimde hissediyorum; ama bu beni kızdırmıyor, yalnızca hayrete düşürüyor. Nasıl olur da bir insan benim toplumumun şerefini reddedebilir? Bu beni aşar.

Ama aslolan şu ki duvara yaslanmış kahverengi bir ıvır zıvır çantası gibi hissediyorum. Beyaz, kızıl ve sarışın diğer çantalarla birlikte bir duvara yaslı. İçindekileri döktüğünüzde pahabiçilemez ve beş para etmez küçük şeylerin karman çormanlığını keşfedersiniz. Birinci kalite bir elmas, boş bir makara, kırık cam parçaları, boy boy ipler, çoktan yerle bir olmuş bir kapının anahtarı, paslı bir çakı, asla olmamış ve hiçbir zaman olmayacak bir yol için saklanmış ayakkabılar, bir tırnağın kaldıramayacğı kadar ağır şeylerin altında kalıp kırılmış bir tırnak, hoş kokusunu hala taşıyan kurutulmuş bir ya da iki çiçek. Elimizdeki kahverengi çanta. Yerdeki de sizden önce barındırdığı karmaşa; boşaltılabilselerdi, çantalardaki karman çormanlığa o kadar benzerlerdi ki hepsi tek bir yığın olarak dökülebilir, çantalar da içleri çok da değiştirilmeden yeniden doldurulabilirdi. Bir parça renkli cam idare edilebilirdi, sorun olmazdı. Belki de Çantaların Yüce Doldurucusu’nun onları ilk dolduruşu da böyle olmuştur; kim bilir?

Belgin Özdemir

2009

* Ç.N:  Bu metnin çevirisini bir yıl önce İstanbul Üniversitesi Çeviri Grubu bünyesinde yapmıştım. İlginç bir metin olduğu için, farklı bir üslubu olduğu için ve deneme yürüyüşünde olduğu için burada sizinle paylaşmak istedim.

Keyifle okumanızı dilerim.

Çeviri · çeviri hataları · çevirmen · Dragosfer · edebi çeviri · Edebiyat Çevirisi · edebiyat kulübü · english · noob · türkçe

The Jaguar

The apes yawn and adore their fleas in the sun.

The parrots shriek as if they were on fire, or strut

Like cheap tarts to attract the stroller with the nut.

Fatigued with indolence, tiger and lion

Lie still as the sun. The boa-constrictor’s coil

Is a fossil. Cage after cage seems empty, or

Stinks of sleepers from the breathing straw.

It might be painted on a nursery wall.

But who runs like the rest past these arrives

At a cage where the crowd stands, stares, mesmerized,

As a child at a dream, at a jaguar hurrying enraged

Through prison darkness after the drills of his eyes

On a short fierce fuse. Not in boredom—

The eye satisfied to be blind in fire,

By the bang of blood in the brain deaf the ear—

He spins from the bars, but there’s no cage to him

More than to the visionary his cell:

His stride is wildernesses of freedom:

The world rolls under the long thrust of his heel.

Over the cage floor the horizons come.

Ted Hughes

Jaguar

Maymunlar esniyor ve tapıyorlar güneşteki pirelerine.

Papağanlar yanıyormuş gibi feryat etmekte.

Ya da puseti fındıkla cezp etmeye çalışan ucuz turtalar gibi kasılarak yürümekte.

Miskinlikten yorulmuş aslanlar güneş gibi sabit uzanıyor.

Onları burada hapsetmeye yarayan şey, bir fosil halka.

Kafes kafes boşluk görünüyor, ya da fena halde nefes alıp vererek samanlarda uyuyanlar kokuyor.

Bu sahne boyanabilirdi bir kreşin duvarına.

Ama diğer herkesin yaptığı gibi tüm bunları geçip

Kalabalığın önünde durduğu, dik dik baktığı ve büyülendiği kafese varanlar…

Rüyadaki bir çocuk gibi, hapis karanlığıyla kızdırılmış acele içindeki o jaguara varanlar…

Gözlerindeki delicilik o sert engelleri kısa sürede erittikten sonra,

Sıkıntıdan değil ama engellerin çevresinde dönüp duruyor.

Ama ona hayali hücresinden fazlası yok.

-Beynindeki, kulağını sağır eden kan patlamasıyla

Ateşte kör olmak için ikna edilmiş göz-

Adımlarını özgürlüğün kırlarında attığı,

Dünyanın, uzun ayaklarının attığı adımların altında kaydığı,

Kafes zeminin üzerinde ufukların ona yaklaştığı.

Belgin Özdemir

2008

* Ç.N:  Ted Hughes, şiirlerinde ilginç bir üslup ve ilginç bir tema kullandığı için bana kendisini okumaya başladığımdan beri şiirlerini çevirme hevesi ve esini vermiştir. Bu şiirin 2008 yılında yaptığım çevirisini burada sizinle paylaşıyorum, şiirin kendisinin de durumundan yola çıkarak çok fazla edebilik katmamaya çalışmıştım.

Keyifle okumanızı dilerim.

Çeviri · çevirmen · Dragosfer · edebi çeviri · Edebiyat Çevirisi · edebiyat kulübü

Karanlıktan korkanlar

Ay ışığı altında aynalarda birleşenler gözleri ile

Çığlıkları susanlar

ve gidiyorsun hoşgeldin ey ömrüm

Buradan doğuya kalbimin en ıssız sokaklarına yürüyorsun şimdi

İçli şarkılar eşliğinde özlüyorsun gibi bir dostu

bedbaht haline mi ağlıyorsun sen şimdi

diclenin dilsiz dağları gibiyim

tıpkı ekvatorda sıfır noktasında durup da bir ayağım öteki yarım kürede

ellerim dünyanın sularında boğulan siyah amat

yaşayan roman kahramanlarıdır yalnızlıklarımız

kırılganlıklarımız alınyazısına inanmak mı?

sabır isteyen bir dervişim belki de

çöl adı sahra olmalı

vecd içinde yalvaran tanrısına

bu uzaklıklar yaralıyor insanı diyerek

yeniden delirebilirim

dünya küçüldükçe ben gerçekliğimin kuyularına iniyorum

sebepsiz ağrılarım bedenimi parçalara ayırırken..

Ayşegül Laçin

The ones afraid of the darkness

The ones whose screams get silent

The ones who meet in the mirrors under the moonlight with their eyes

And you’re going

Welcome, oh, my life

From here toward east, toward the most forsaken streets of my heart you’re walking now

Seems as if you’re missing a friend with touching songs

Are you crying because of your misery now?

Like the dumb mountains of the Tigris am I

Just like standing on the ground zero, with one foot on the other hemisphere

My hands, the black fool drowning in the water of the world

Our solitudes, the protagonists alive

Do our fragilities believe in destiny?

Maybe I’m a santon wishing for endurance

Sahara, the name of the desert should be

Who prays to his god in ecstasy

Saying these distances hurt

I may go mad one more time

The smaller the world gets, the deeper I go into the wells of my reality

While my causeless pains break my body into pieces..

Belgin Özdemir

2010

*Ç.N: Bu şiir metni bana bir arkadaşım aracılığı ile ulaşmıştı. Okumaktan çok keyif almıştım ve su gibi akıp gitmişti. Ana dilden yabancı dile çevirinin tarafında sayılmayacak biri olsam da bunu İngilizce’ye çevirsem nasıl olurdu acaba diye merak ettim… Bu yüzden biraz da aceleyle, ilk hal olmak üzere bu çeviri şiir metnini oluşturdum. Genel olarak bu türden temalara ve bu temaların böyle işlenişine hayran olduğum için göz atılabilmesi ve üzerine yorum yapılması, değerlendirilmesi, eklemeler çıkarmalar önerilmesi hoşuma gider.

Keyifle okumanızı dilerim.

çevirmen · Dragosfer · edebi çeviri · edebiyat kulübü